maandag 30 januari 2012

Vandaag is de wereld in sneeuw gekleed

Gisteravond toen we naar bed gingen, zagen we al wat kleine sneeuwvlokjes naar beneden dwarrelen, maar dat vanmorgen alles wit zou zijn hadden we niet verwacht!

(Voetstapjes van Britney)

Wat lijkt het dan alweer lang geleden dat we hebben gesleed en sneeuwballen gegooid!


Genoeg sneeuw ligt er niet om te kunnen sleeën...


... maar vanmorgen, in alle vroegte, heb ik wel met de jongens sneeuwballen kunnen gooien!


Nu ben ik best benieuwd of er bij jullie ook sneeuw is gevallen?


donderdag 26 januari 2012

Schaduwspel

Van de week scheen het zonnetje zo heerlijk het huis in dat ik even snel mijn camera had gepakt en een paar foto's geschoten had van een hoekje waarop de zon op dit moment scheen.
Kijken jullie even mee hoe de stoere tafel er op dit moment bij staat?


Prachtig om te zien wat de zon kan doen met zo'n hertenhoofdje.


Boeiend, al die schaduwen...


Even snel foto's maken, want het effect is ook zo weer weg.
Hooguit een kwartier en dan zijn de schaduwen ergens anders te vinden.


Even een kleine update:

Gisteren ben ik voor controle teruggeweest naar het Radboudziekenhuis.
Het drukverband had ik maandagavond door Marcel eraf laten halen. 
Wat een verlichting gaf dat en ben ook gelijk onder de douche gesprongen om mijn haren te wassen en de wond te spoelen.
Om 14.20 uur had ik mijn afspraak staan en werd keurig om deze tijd opgeroepen.
Een andere dokter dan de chirurg die mij geopereerd heeft vorige week, controleerde de wond dat mooi aan het genezen is.
De hechtingen zijn aan het oplossen nu en hoeven ook niet verwijderd te worden. 
Op de plek van het implantaat zit geen zwelling, wat wel regelmatig voor schijnt te komen.
Ik heb verder ook helemaal geen pijn. Niet gehad ook!
Maar wat wel erg vervelend is dat ik zo last heb van draaierigheid. De dokter had nog wel even overlegd, maar het schijnt er toch wel bij te horen. Het zou na verloop van tijd af moeten nemen. 
En zowaar: ik stond vanmorgen op en merkte gelijk: hé, ben niet meer zo draaierig! Nog wel iets, maar het neemt duidelijk af.
Maar gisteravond had ik last van oorsuizen. Ook dat schijnt erbij te horen en zodra de processor wordt aangesloten, neemt het oorsuizen over het algemeen af.
Ik vertrouw dus maar op de woorden van de dokter.
Over het algemeen mag ik zeker niet klagen en dat doe ik dan ook niet.
Helemaal 100% voel ik me nog niet, maar da's niet zo gek natuurlijk.
Volgende week, 2 februari, word ik al aangesloten! 
Oooh, vind het best spannend, ook al weet ik dat het vies tegen kan vallen in het begin ☺


zondag 22 januari 2012

De operatie...


... wat viel me dat reuze mee!

Woensdag 18 januari werd ik om half 8 in het ziekenhuis verwacht. Eerst inschrijven en toen werd ik al vrij snel meegenomen naar de afdeling waar de bedden stonden. 
De anesthesist legde me uit wat er allemaal ging gebeuren en daarna moest ik me uitkleden en een operatieschort aantrekken, met bijbehorend mutsje. Bloeddruk werd opgemeten en daarna werd ik om 8 uur al de operatiekamer opgereden. 


Ik was behoorlijk zenuwachtig, want ik wist niet zo goed wat ik moest verwachten als ik in slaap zou worden gebracht. Dus ik moest ook wel een traantje laten hoor... puur van de spanning. 
Er werd een infuus in mijn hand gebracht en toen zei een lieve verpleegster dat ik me nu draaierig zou voelen. Nou, wat heet! Mijn ogen tolden helemaal, voor mijn gevoel. Al snel deed ik mijn ogen dicht en toen...
... was het alweer 10.10 uur! 
De operatie is ontzettend snel gegaan, alles ging voorspoedig.
Op de verkoeverkamer deden ze wat controles en om 10.30 uur was ik alweer op de zaal, alwaar mijn moeder op mij wachtte.


Kreeg al vrij snel twee droge ziekenhuisboterhammen met jam, maar het smaakte me eigenlijk best, want ik had me toch een honger! Samen met een kopje thee had ik de schade weer ruimschoots ingehaald. 
Tussen de operaties door kwam de dokter nog even bij mij kijken en rond 14.00 uur mocht ik alweer naar huis!
Ik voelde me op dat moment eigenlijk best goed, had helemaal geen pijn, maar moest wel in een rolstoel zitten.
's Avonds gewoon meegegeten, daarna TV gekeken. Slapen 's nachts ging maar zo-zo. Ik was erg wakker en volgens mij nog wat 'high' van alle indrukken van deze dag. 
De volgende dag merkte ik dat het verband me veel te strak zat. Het duwde m'n ogen en wenkbrauwen naar beneden, waardoor ik eigenlijk hoofdpijn kreeg van het steeds 'op moeten houden' van ogen en wenkbrauwen.
Na een telefoontje gingen we weer terug naar Nijmegen en daar constateerden ze dat het verband inderdaad veel te strak zat. Het oor was knalrood en bovendien helemaal platgedrukt. Nu zit het drukverband wel beter, maar leuk is anders. Het geeft een heel irritant gevoel en constant heb je de neiging om het hele verband af te halen.
Sinds de operatie heb ik last van een draaierig gevoel, vooral met lopen. Ik merk dat het vandaag een 'slechte dag' is wat dat betreft, want zelfs deze post typen bezorgt me duizeligheid. Het schijnt wel normaal te zijn, want ze opereren dichtbij het evenwichtsorgaan en dat kan voor duizelingen zorgen. 
Hopelijk trekt dit snel bij!
Maar... als dit alles is, mag ik niet klagen. 
Ook slaap ik 's nachts prima nu. Je hoort weleens van de verhalen dat je gewoon één week niet slaapt doordat je het verband een week om je hoofd moet houden.
Ook pijn heb ik eigenlijk niet, wel slik ik nog wat paracetamol, ook voor een vlot(ter) herstel.
Het drukverband moet een week blijven zitten, maar ik ben van plan om deze morgenmiddag af te halen, zodra Marcel thuis komt van het werk. Op zich moet dat kunnen, ook Marcel haalde het verband na 5 dagen er al af. 
Zijn woorden toen: "Wat een verademing..." ☺
En verder... moet eerlijk bekennen dat ik me wel een beetje verveel... ik ben gewoon ook nog niet fit.
Op vrije dagen ben ik vaak echt druk met van alles en nog wat, maar zodra je verplicht niks doet, komen de muren wel een beetje op je af! Zeker met dit vervelende weer! Nu hebben we al veel licht in huis, maar op zulke momenten hebben we de lampen echt aan.
Vanmiddag ook maar wat kaarsjes aansteken, dan is het ook gezellig in huis.
Ik moet het gewoon rustig aan doen en anders geeft mijn lijf het ook wel aan: duizelig!
Vanmiddag, net zoals gisteren, maar even een uurtje op bed liggen. 
Als het wat droger is daarna ook eventjes een blokje om. 
Dat heb ik elke dag even gedaan en dat doet me wel goed.


De foto's die ik hier heb geplaatst, slaan eigenlijk nergens op, maar ik kan moeilijk foto's van mezelf plaatsen met dat achterlijke verband om. En trouwens, die foto's zijn ook nog helemaal niet gemaakt ☺
Toch maar even gauw doen dan, want da's wel leuk voor later...

Ik wil jullie nog bedanken voor de mailtjes en kaarten die ik heb ontvangen.
Echt zo lief en een grote verrassing!








maandag 16 januari 2012

De grote dag...

... is woensdag 18 januari.
Dan is het zover, dan word ik geopereerd!
Zoals jullie weten heeft Marcel nu een aantal maanden een CI (cochleair implantaat) en een tijdje geleden is gebleken dat ik daarvoor ook in aanmerking kom na allerlei onderzoeken in, en bezoeken aan het Radboud-ziekenhuis in Nijmegen.
Velen van jullie weten waarschijnlijk niet wat een CI is. Voor de geïnteresseerden onder ons is er informatie te vinden op deze website (klik)
Kortgezegd: een cochleair implantaat is een apparaat dat de mogelijkheid biedt om weer wat te horen.
Al vanaf mijn derde levensjaar draag ik hoortoestellen en in principe kan ik het prima redden hiermee in het dagelijks leven. Maar ik blijf afhankelijk van spraakafzien en telefoneren blijft erg lastig en dat kan tot nu toe alleen met bekenden (die weten dat ik slechthorend ben en daardoor precies weten wat ze moeten zeggen tegen me). 
Maar goed, een CI is dus wat anders dan een hoorapparaat, want het bestaat uit een inwendig en een uitwendig gedeelte. Woensdag wordt tijdens de operatie het inwendig gedeelte geplaatst. Na een aantal weken wordt het uitwendig gedeelte aangesloten. Dus de eerste weken na de operatie heb ik er nog niks aan,  en kan ik aan de kant waar ik niet geopereerd word nog wel mijn huidige hoorapparaat dragen. 
Na ongeveer een maand wordt het uitwendig gedeelte aangesloten en dán begint het pas: 
ik zal moeten wennen aan alle nieuwe geluiden die ik te horen krijg. Je moet je voorstellen dat dat niet in één keer kan. Dat gebeurt in fases; ik zal een aantal keren terug moeten gaan naar het ziekenhuis alwaar er afregelingen plaatsvinden. Daarna volgt er een intensief revalidatieprogramma waarin ik begeleid word in het leren horen met een CI. Het kost erg veel tijd, energie en doorzettingsvermogen om de implantatie en revalidatie tot een succes te maken. De eerste weken zal ik dan ook niet kunnen werken.


Een heel verhaal weer, nu weer over 'tot de orde van de dag'!


Vorige week waren er potjes met bloembolletjes bij de C1000 in de aanbieding: 
1 euro!
Gelijk een potje gehaald natuurlijk en in het spintvat gezet. Jaaa, de amaryllis heeft het tot vorige week uitgehouden in dat vat. 
Nou, da's niet helemaal waar: de laatste bloemstengel staat nog in een vaas. 
De amaryllisbol bewaar ik dan ook mooi voor de volgende keer.


Ik hoop van deze narcisjes ook lang plezier te hebben.


Weinig water geven loont; dan schieten ze niet zo snel omhoog.


Ze hebben helaas wel de verkeerde kleur ☺ 
Maar... ze geven me wel een beetje moed nu ik eigenlijk best wel  zenuwachtig ben!




donderdag 12 januari 2012

Vensterbank op vensterbank

Deze vierzitter hebben we nog niet zo lang en aanvankelijk was het niet de bedoeling dat deze voor het raam zou komen te staan.
Maar het was wat even schuiven en uiteindelijk staat de bank hier toch het allermooist.


Aangezien de rugleuning wat hoger is dan het grote raam zelf en je zo de vensterbank niet kan zien, moet je slim in gaan spelen met accessoires dat je er neerzet:
Twee lampen die hoog op hun voetjes staan en een  lange, elegante dame.


Om het zicht naar de achtertuin niet te belemmeren, kwam ik op het idee om een vensterbankje te ontwerpen.
Zo'n laag bankje dat nét boven de bank uitpiept, waarop mooie spulletjes op gelegd kan worden.
Dat bleek heel makkelijk: Marcel is handig en met een beetje tijd en de juiste middelen toverde hij dit bankje tevoorschijn:


Gedroogde pompoenachtigen en een dadeltak maken het sfeertje af:
een tikje klassiek, maar toch rustig door het kleurengebruik.


Trouwens: een mooier uitzicht naar de achtertuin kan ik niet bedenken: 


Jeroen en Stijn: lekker aan het kletsen over de inhoud van de Donald Duck.

Zalig toch?! 





zondag 1 januari 2012