dinsdag 28 februari 2012

Nostalgie

Zoals jullie weten houd ik wel van een stukje nostalgie in het interieur, helemaal als normaal alles strak, wit en licht is.


Deze plant zag ik laatst bij de Intratuin staan, want ik was op zoek naar iets...ja... groens.
Oplettende lezers weten dat ik eigenlijk helemaal geen planten in huis heb.
In eerste instantie vind ik planten erg afleiden, vaak zijn ze zo opvallend aanwezig.


Planten zijn altijd zó groen! 
In de tuin vind ik groene planten, of ze nou bloeien of niet, geweldig, dan kan ik er echt van genieten, maar binnen, nee... 
liever niet, óf zo min mogelijk!


Maar ik weet dat planten in huis je gezondheid kunnen verbeteren en de lucht in huis kunnen opfrissen en bevochtigen. 
Ook zorgen planten voor minder stress. Tenminste, volgens verschillende onderzoeken.
Daaruit blijkt dat de rustgevende groene kleur van een plant stimulerend werkt. 
Het zorgt voor ontspanning en heeft een positieve werking op onze gemoedstoestand.


Voor mij zijn dat een paar redenen geweest om toch maar een plant in huis te nemen.
Maar niet zomaar eentje!
De asparagus, oftewel de aspergeplant, is het geworden.
De aspergeplant is een eeuwig groene zwierige kamerplant met nostalgische allures.
Zet je hem in een grote witbeschilderde terracottapot, dan past deze perfect in ons strakke, witte en lichte interieur, én bij mij.


Met de roestige bruine lijst erachter en een stoere gietijzeren, handgemaakte libelle erbij, leidt de plant toch niet té veel af! ☺


vrijdag 24 februari 2012

Terugkomdagen en de revalidatie

Ik zou het nog hebben over hoe de tweede serie terugkomdagen verlopen zijn.
Tussendoor zien jullie wat foto's die lang geleden geschoten zijn. 
Anders zou het maar een saaie post zijn he... ;-)


Voor deze dagen moest ik met mijn moeder, omdat zij mijn co-therapeute is, weer naar het Radboudziekenhuis in Nijmegen. 
Dit keer hebben we de auto op P+R Transferium Waalsprinter neergezet vanwaar we de met de snelbus naar  het ziekenhuis reden. Dat ging, in tegenstelling tot de week ervoor, stukken sneller! 
Je rijdt zo letterlijk langs de file heen en het leuke is dat je maar €2,50 betaald. Die €2,50 betaal je voor een hele dag parkeren bij de P+R en je krijgt dan maar liefst vier gratis vervoersbewijzen mee.
Afijn, hartstikke goed geregeld dus en we waren ruim op tijd in het ziekenhuis.


Ook tijdens deze dagen ben je niet alleen; dezelfde CI-gebruikers als de vorige keer waren er nu ook weer bij. 
We begonnen weer met ervaringen uitwisselen en omdat je elkaar ook goed leert kennen ga je het ook hebben over meer dan alleen koetjes en kalfjes.
We startten met een uitleg over alle accessoires die bij bij het cochleair implantaat horen, zoals het verwisselen van de accu's, snoertjes. Bij de accessoires zitten ook een stuk of tien verschillende 'hoesjes' die je om de processor kan doen. De hoesjes hebben allemaal verschillende kleuren; variërend van blauw en groen tot knalroze met motiefjes.
Heb je vandaag een blauw outfit aan, hup, blauw hoesje om de processor. Ik ben er (nog) niet het type voor, eerst moet ik zelf nog wennen, het liefst draag ik deze zo onopvallend mogelijk. Die van mij is standaard donkerbruin, precies als mijn haarkleur :-)
Daarna werd mijn CI weer afgesteld, andere elektroden in het slakkenhuis werden weer iets aangepast zodat m'n gehoorzenuw weer aan deze kan gaan wennen. Dit keer is er niet veel bijgesteld, want het klonk allemaal nog erg hard en het is natuurlijk niet de bedoeling dat deze nóg harder gaan klinken. De kans bestaat dat de geluiden dan vervormd klinken.
Toen begon het oefenen, afzonderlijk van elkaar. Mijn moeder en ik gingen mee met Yvonne, een CI-therapeute, naar een aparte kamer alwaar we oefeningen deden.
Met alleen mijn CI op moest ik met een zin mee gaan lezen, het klinkt heel kinderachtig, maar in het begin moet er wel zo opgebouwd worden, met bijvoorbeeld: "Jan ging mee uit varen" en de zin "Jan ging mee uit wandelen". Beide zinnen werden eerst voorgezegd om te waarnemen hoe deze zinnen nou klinken. En daarna zei mijn moeder één van de zinnen voor en moest ik proberen te horen welke zin ze opzegde. Zonder liplezen. Dit keer ging het erg goed, de meeste had ik wel goed. Toch klinkt het voor mij bij lange na nog niet natuurlijk, maar dat komt vanzelf.
In de middag volgden er oefeningen met een tiental plaatjes. Yvonne speelde op de CD-speler geluiden af, behorend bij de plaatjes en ik moest raden welk geluid er bij het plaatje hoorde. Zo hoorde je bijvoorbeeld voorbijrazend verkeer, een auto dat wegrijdt, een grasmaaier, een tikkende klok, een mobieltje dat afgaat. Ook dit ging erg goed. Ik herkende de geluiden allemaal! Dat betekent dat de geluiden nu aan het opslaan zijn in m'n auditief geheugen.
Zo'n dag is erg vermoeiend met al die prikkels en ik had verwacht de volgende dag op te staan met een vermoeid gevoel, maar dat was niet zo.
De tweede dag was ook weer een dag met oefeningen en voor de lunch had ik een gehoortest, vergelijkbaar met een test in een audiologisch centrum.
Allerlei piepjes krijg je te horen, en vanaf ca. 35 dB begin ik al wat te horen, erg bijzonder.
Daarna een test met woordjes, ik moest proberen te horen welke twaalf woorden er werden gezegd, zonder liplezen, bijvoorbeeld, bal, pop, hek, ballon, konijn, paddestoel, boterham etc. Ik had heel veel goed, ik scoorde zelfs 75%, nou, dat had ik niet durven dromen, door zo kort na de aansluiting al zoveel resultaat te boeken.
En door trouw te blijven oefenen, wordt dat natuurlijk alleen maar beter.


Toch vind ik de geluiden, die ik hoor, zoals stromend water, de regen, het tikken van de klok erg irritant.
Als de kinderen bijvoorbeeld op de DS spelen, hoor ik continu het geluid van de knopjes die ze indrukken. Dat moet voor een normaalhorende nieteens zo hard klinken, maar voor mij klinkt het zo ontzettend luid én onnatuurlijk.
Soms is het zo frustrerend en denk ik: blijft dat zo?
Maar door naar ervaringen van anderen te luisteren kom ik er achter dat dat niet zo is.
Deze week was het best zwaar, Jeroen en Stijn hebben vakantie, dus ze zijn continu bij mij in de buurt, allemaal heel erg gezellig natuurlijk, maar de geluiden die ze soms produceren... dat maakt dat ik soms mijn CI af doe.
Even wat rust in mijn hoofd.
Het valt soms niet mee!

Afgelopen woensdag heb ik met mijn moeder geoefend, bij haar thuis.
Ging ook erg goed, de oefeningen waren eigenlijk te makkelijk.
Aanstaande dinsdag heb ik weer een terugkomdag, dan is het alweer een maand geleden dat de CI werd aangesloten!
De CI wordt dan weer opnieuw afgesteld en mag ik weer daar gaan oefeningen en kijken we weer of ik weer wat vooruit ben gegaan.
Ik krijg dan weer nieuwe, wat moeilijkere oefeningen mee.
Weer een uitdaging!

maandag 20 februari 2012

Stoer met een vleugje romantiek

Wat heb ik lang plezier gehad van de witte druifjes in cappuccino-kopjes (klik)
Gewoon, door geen water te geven, lekker tegendraads! 
Op een gegeven moment gingen ze hangen en werd het tijd om deze bolletjes in de tuin te zetten.
Volgend voorjaar hoop ik ze weer terug te zien, buiten!


Zaterdag ben ik naar de plaatselijke bloemist gegaan waar ik op zoek was naar kleine hyacintbolletjes, het liefst in wit. 
In gedachten zag ik dit al voor me: ik zou met witte saus originele terracottapotjes beschilderen en deze één voor één vullen met een enkel hyacintbolletje. 
De potjes zou ik drie-op-een-rij op de salontafel zetten.


En dat is gelukt, toch miste ik wat...


... een stoer accent met een vleugje romantiek.

Dat werd een stuk oud hout. 
Voor de romantiek ging ik naar zolder en vond ik een schattig nostalgisch kaartje dat ik laatst bij een bestelling bij Fort Lapin erbij kreeg.


Jute touw door het kaartje en om één van de potjes wikkelen en ik geniet als ik op de bank m'n boek aan het lezen ben.
En al helemaal met de zonnestralen op mijn snoet!
...

Met de volgende post ga ik het hebben over de tweede terugkom- en revalidatiedagen.
Ik merk dat jullie dat erg interessant vinden en ik vind het ook erg leuk om dat hier neer te kunnen zetten.
Ik wil jullie allemaal erg bedanken voor de interesse en de mailtjes met de vraag hoe het nu gaat, wat ik nu allemaal hoor enzo.
Hierover dus meer, de volgende keer.



vrijdag 17 februari 2012

Carnaval!

Vandaag... 



... vieren we carnaval op school.

Jeroen als Ninja 
&
Stijn als Caribische piraat á la Johnny Depp!

donderdag 9 februari 2012

Van foto naar groot kunstwerk én een update


Een tijdje terug kreeg ik een mailtje van een onbekende mevrouw. 
Zij was per toeval op mijn blog terecht gekomen en in één van mijn posten een foto gezien van een bloesemtak (klik).
Ze wilde deze foto gebruiken om deze op doek af te laten drukken, maar had wel het origineel nodig. Dus mailde ik haar het bestand zodat zij er mee aan de gang kon.
Ik was het alweer vergeten totdat ze mij weer mailde mét een foto van het uiteindelijke resultaat:


Helaas is de foto niet geschikt om deze groot weer te geven, maar je kunt zo wel duidelijk zien hoe het geworden is en ik moet zeggen dat ik best wel trots ben op het resultaat.
Een foto van mij ergens in een woonkamer in Nederland! 
Leuk toch?
...

Dinsdag en woensdag 7 & 8 februari ben ik met mijn moeder naar Nijmegen geweest voor mijn eerste revalidatiedagen w.b. mijn cochleair implantaat.
2 februari is deze aangesloten en mocht ik een paar dagen wennen voordat we echt aan de slag gingen.
Mijn moeder moest dinsdag eerst naar mij toekomen vanuit Apeldoorn en om half acht 's ochtends vertrokken we naar Nijmegen. Het verkeer zat totáál niet mee; ruim voor Lent stonden we vast met als gevolg dat we pas om kwart over 9 in Nijmegen waren. 
Het revalideren gebeurd met meerdere CI-gebruikers die recent zijn geopereerd. Het groepje bestaat uit vier personen, ieder persoon heeft dan een co-therapeut(e) bij zich. Mijn moeder dus. Het is noodzakelijk dat zij er bij zijn, zodat zij kunnen zien hoe zij moeten oefenen met een CI-gebruiker, want ook ná de revalidatiedagen is dat noodzakelijk. 
De dag begon eerst met gezellig koffie-& theedrinken, ervaringen uitwisselen en daarna mocht ik gaan oefenen met een revalidatie-therapeut. Een A4-tje gevuld met een verhaal over het broeikaseffect: ik moest proberen mee te luisteren, mee te volgen (zónder liplezen) met het verhaal toen de revalidatie-therapeute het ging voorlezen. 
Op zich ging dat best goed, maar de woorden klinken op dit moment totaal vreemd. Ik hoor de klanken wel en de tonen, maar wát er precies gezegd wordt: nee, absoluut onverstaanbaar. Maar het is nog maar het begin, en dan is het onmogelijk om nu al de woorden te kunnen verstaan.
Ook stopte ze middenin een zin en dan moest ik aangeven wanneer ze dat deed. Dát ging al stukken beter! Daarna deden we dezelfde oefening, maar dan met mijn moeder.
Toen volgde er weer een afregeling, dat wil zeggen dat alle 22 elektrodes weer wat 'harder' werden afgesteld, omdat ik alweer was 'gewend' aan de afregeling van 2 februari.
Daarna volgde er een lunch in het restaurant van het ziekenhuis, dat ging er met smaak in!
's Middags was er weer een oefening met dierengeluiden: een CD'tje werd dan afgedraaid en ik moest kiezen uit drie dierenplaatjes welk dierengeluid ik waarnam. Het klinkt heel kinderachtig, ik weet het ☺
Dat was best moeilijk, want veel geluiden zitten in dezelfde frequentie en dan is het moeilijk te onderscheiden. Ik moest proberen te achterhalen welke klanken kort zijn en welke klanken langer. 
Zo klinken krassende meeuwen kort, en een koe bijvoorbeeld, heeft langere uithalen. Grote verschillen gaan goed, maar het verschil tussen een fluitend vogeltje en een krassende meeuw is voor mij nog te klein. 
Maar... ik neem wél wat waar met mijn CI!
Rond half 3 waren we klaar en zijn we weer terug naar Westervoort gereden.
We hoopten dat het de volgende dag minder druk zou zijn, maar nee, ook nu was het erg druk en deden we er anderhalf uur over. Over een route waar je normaalgesproken een half uurtje doet! Pfff, je zou maar elke dag naar Nijmegen moeten zeg...
We begonnen weer in de woonkamer met gezellig geklets met de andere CI-gebruikers en het uitwisselen van ervaringen en daarna gingen we gezamenlijk oefeningen doen. Zo zaten we met z'n drieetjes op een rij ☺, weer luisterend naar dagelijkse geluiden, zoals het verschil tussen tikkende regen op het raam, applaus van een publiek en een miauwende kat.
Ik weet hoe deze geluiden klinken toen ik mijn hoortoestel nog droeg, dus dat probeer je dan terug te halen als de CD werd afgespeeld met eerdergenoemde geluiden, maar dat valt dan echt tegen. Ook nu moet je proberen te onderscheiden van wat klinkt zachter en wat harder. En is het korter, of langer? Al doende, of nou ja in dit geval: al luisterende, leer je de geluiden onderscheiden.
En soms is het bést frustrerend als een andere CI-gebruiker wél het juiste plaatje kiest en jij niet, maar in mijn achterhoofd weet ik dat de ene CI-gebruiker de andere niet is en dat de verschillen in het begin soms echt groot zijn. 
Daarna volgde er in een andere ruimte uitleg over de CI en de processor zelf. 
Halverwege werd dat onderbroken omdat er een paar erg moe werden en hoofdpijn gekregen. We zijn maar gaan lunchen en daarna met frisse moed er weer tegenaan gegaan.
Het is gewoon erg gezellig om met de anderen ervaringen uit te wisselen en over de koetjes en de kalfjes te hebben.
Na de lunch gingen we weer even verder en daarna konden de co-therapeutes zélf ervaren hoe een CI nu klinkt. Geluidsfragmeten werden afgespeeld en jullie hadden hun gezichten moeten zien:
wat klinkt dat afschuwelijk, raar en vreemd zo!
Nu snapt mijn moeder beter  hoe het klinkt en wat een tijd het gaat kosten om al deze klanken, al deze pieptonen om te gaan zetten naar échte geluiden!
Volgende week dinsdag en woensdag volgen weer twee revalidatiedagen.
Ondanks dat het best pittig is, en ondanks de 'herrie in me kop'heb ik er nog steeds zin in!
Oja, wat ook zo leuk was vanmorgen tijdens het ontbijt: Stijn liet een korreltje hagelslag vallen op het bord en dat nam ik waar: een 'harde' tik! Ik hoefde niet eens m'n best te doen!
Met alleen mijn hoorapparaat had ik dat echt niet gehoord...
 ...


Ik wil mijn nieuwe volgers van harte welkom heten.
Leuk dat jullie mijn blog hebben gevonden!







zondag 5 februari 2012

Winter Wonderland

De mooiste foto's van de sneeuw zie ik bij jullie voorbij komen.
Ik vond dat ik niet achter kon blijven.
Wat kan je toch geweldige foto's maken van de sneeuw en al helemaal als het zonnetje zich ook laat zien!

Kijk maar even mee:


Een paar foto's van de tuin


Prachtig, als alles nog niet is belopen


Inmiddels zijn deze ligstoelen sneeuwvrij.
Want met een plaidje erbij kan je nu heerlijk in het zonnetje zitten...


Daarna lekker het park in met de slee






Jeroen en Stijn vinden het helemaal geweldig!


Ontelbare keren de heuvel op en af


En nu op naar huis, aan de warme chocolademelk mét slagroom! 

vrijdag 3 februari 2012

Januari 2012 en een update


...
Sneeuw!
Ligt er bij jullie ook al zo'n pak?
Straks, als Marcel thuiskomt van z'n werk, pakken we de slee, gaan we het park in achter ons huis, zoeken we de hoogste heuvel op, klimmen we naar boven en sleeën we één voor één, naar beneden.
En uiteraard vergeten we de camera niet!
...
Jolanda, van de blog Franse Lelie, kwam met een leuk idee om van elke maand een collage te maken met de mooiste, leukste, dierbaarste, liefste, en-noem-maar-op foto's en daar een post over te plaatsen.
Ik vond het gelijk een leuk idee en heb nu van januari een collage in het zwart-wit gemaakt.


Ik vind het zwart-wit helemaal passen in deze maanden!
 ...

Gisteren ben ik samen met mijn vader naar Nijmegen geweest, naar het Radboudziekenhuis.
Daar had ik mijn eerste twee-uur-durende afregeling van het CI, nadat ik twee weken geleden ben geopereerd.
De hele week keek ik er al naar uit en gisteren was het zover.
Eerst een gesprek over wat de audicien van plan was, daarna keken we met de computer of alle 22 elektroden in mijn slakkenhuis functioneren. Dat bleek zo te zijn, daarna mocht ik de processor opdoen en werden de elektrodes één voor één afgesteld. Middels testjes moest ik aangeven of ik de 'geluiden' (te) zacht vond of (te) hard. Je moest aangeven wat je grenzen zijn. En dat is best moeilijk, want de 'geluiden' ervaarde ik helemaal niet als geluiden! Het was meer 'voelen', en wat ik merkte was dat er 'schokjes' binnenkwamen.
Het is echt ontzettend moeilijk om te beschrijven wat ik nu precies hoor. Alle geluiden voelen als schokjes/stroompjes en bij harde geluiden kan het nog weleens zijn dat ik er duizelig van word.
Het geeft niet echt een prettig gevoel, moet ik zeggen.
De tijd van wennen en aftasten is nu voor mij begonnen. Belangrijk is dat ik niet te veel forceer en zodra ik moe word van al die indrukken, of hoofdpijn krijg moet ik de processor afdoen.
Maar de wil bij mij is zo groot, dat ik deze al bijna de hele dag op heb... goed he!
Weet je wat best irritant is: op het toetsenbord tikken. Tik-tik-tik, steeds voel ik dan schokjes binnen het hoofd.
Ja, ik weet het, je kan er geen voorstelling van maken.
Waar ik nu wel blij om ben, dat ik wist dat het in het begin vies tegenvalt.
En dat is ook echt zo! ☺
Volgende week dinsdag en woensdag heb ik mijn eerste revalidatie-dagen, ook dan moet ik weer terug naar Nijmegen. Mijn moeder gaat dan mee, zij is mijn co-therapeute. Dat wil zeggen dat zij ook goed mee moet kijken hoe het allemaal in z'n werk gaat, zodat ik straks met haar thuis kan gaan oefenen.
Dat revalideren gebeurd in groepjes dat bestaat uit meerdere CI-patienten , die in ongeveer dezelfde periode als ik zijn geopereerd.
Ook word mijn CI dan weer afgesteld, stap voor stap. Je moet je voorstellen dat mijn gehoorzenuw 36 jaar lang niet heeft kunnen werken en nu ineens krijgt deze allerlei informatie door. Dat moet langzaam opgebouwd worden; de zenuw moet als het ware 'wakker geschud' worden.

Deze, en de komende periode, zal pittig en vermoeiend zijn, maar ik heb er zin in!
...
En nu naar buiten, de sneeuw in!







woensdag 1 februari 2012

Koud!

Maar binnen is het lekker warm en maken we het gezellig


De bol amaryllis (klik) waar ik wéken plezier van heb gehad,  is alweer een tijdje uitgebloeid.
Deze heb ik nu in de schuur gelegd in de hoop weer eens een keer van haar te kunnen genieten. 
En anders is ze als bol zelf heel decoratief!
Van de bloemetjes van de narcissen (klik) had ik minder lang plezier.


Dus werd het tijd om de Intratuin onveilig te maken.


Een potje met witte druifjes gekocht en thuis de bolletjes verdeeld over twee cappuccino koppen.
Om één daarvan heb ik touw omwikkeld voor een stoer accent.
Want ja, het moet niet té lief zijn...!


Een mooie witgekalkte brocante lijst erbij dat ik vorig jaar al had gekocht bij Hennie van Room 17, en ik heb alweer een nieuwe eettafel!