zondag 30 oktober 2011

Schaam me dood!

Ik ben veel te lang niet actief geweest in Blogland en de laatste keer dat ik een post plaatste is alweer ruim een maand geleden!
Ik heb hierbij wél mijn redenen hiervoor min of meer. Zoals jullie in mijn vorige post hebben kunnen lezen is Marcel in september geopereerd en heeft hij nu een cochleair implantaat (CI) in zijn hoofd zitten, waarmee hij straks een stuk beter kan gaan horen dan voorheen, met zijn twee gehoor-apparaten.
 De operatie is prima verlopen en het herstellen hiervan ging sneller dan verwacht. De aansluiting van de apparatuur is twee weken geleden gebeurd. Hierbij is de eerste afstelling geweest; dat wil zeggen dat hiermee voorzichtig de eerste geluiden waar te nemen zijn. Dat viel heel erg tegen. Gék werd Marcel ervan, van al die pieptonen dat alle geluiden maakten. 
Vorige week kreeg hij zijn tweede afregeling, en nu hoort hij langzaamaan steeds meer geluiden. Deze geluiden zijn ook steeds beter waar te nemen. Het is een heel (langzaam) proces, waarmee alles geleidelijk wordt opgebouwd. Hierbij horen ook de zogenaamde revalidatie-dagen. Dan wordt er twee dagen in het Radboud ziekenhuis geoefend. Aankomende week zijn er weer twee van zulke dagen en nu is er gevraagd of ik woensdag met Marcel mee wilde gaan. Ik word dan o.a. geadviseerd hoe ik Marcel kan helpen met het oefenen thuis en met het stimuleren. Het oefenen gaat eigenlijk gewoon elke dag door. Marcel hoort op het moment stukken beter dan voorheen met zijn twee gehoorapparaten, ongelooflijk, alleen weet hij niet wát hij nu hoort. Stel, hij hoort wat en het blijkt het geluid van een waterstraal te zijn, dan moet Marcel eerst gaan ontdekken wát hij hoort, door te gaan kijken en uit te vogelen én waar te nemen hóe zo'n kraan klinkt. Dat betekent dus dat hij op zoek moet gaan naar het geluid door naar de keuken te lopen en tot de ontdekking te komen dat het het water is dat uit de kraan loopt.
Het klinkt heel stom zoals ik het nu neerzet en moeilijk te begrijpen misschien, maar je merkt wel dat het een heel intensief project is.

Marcel heeft een tijdje niet kunnen werken uiteraard, waardoor hij dus thuis heeft gezeten. Hartstikke gezellig allemaal, maar ik ben dan iemand die dan niet uren achter de computer gaat zitten om te gaan bloggen. 
Ook was mijn inspiratie helemaal weg! Zo raar.
Vond ik het voorheen heerlijk om bij anderen te kijken, en reacties achter te laten, zelf posten te plaatsen en reacties te krijgen, de afgelopen weken was dat helemaal weg. Ook kon ik de tijd niet meer vinden om even onderuitgezakt achter mijn bureau te gaan zitten, want... ja, noem maar op... door omstandigheden? Wilde ik te veel? Te druk op het werk, de kinderen, de operatie van Marcel en de tijd erna? 
Misschien wel herkenbaar?

Toch heb ik wel wat anders kunnen doen...!


Een prachtig behang uitgezocht van Hooked on Walls.
We willen met het behang de trapkast gaan behangen. De trapkast is al heel lang een zogenaamde computerkast  waar mijn bureau in staat met daarop de computer. Echt een heerlijke plek om rustig te bloggen en bijvoorbeeld de administratie te doen.
Ik was echter wat uitgekeken op de wanden in die kast. Deze zijn al een aantal jaartjes mosterdgeel (en laat dat nou dé trendkleur zijn in de modewereld!). Best leuk hoor, maar het originele stucwerk zit er nog op en deze is heel grof van structuur.
Tijd voor wat anders!

De meest schitterende behangstalen staan er in het boek.
Kijken jullie even mee?




Prachtige prints komen er tevoorschijn. Zeg nou zelf, het lijkt toch net of je er zelf bent? Tussen de gebouwen?


Er stonden nog veel meer voorbeelden in, maar uiteindelijk is de keus op een soort Chesterfield-bank-achtig behang gevallen.


Uiteindelijk moesten we nog wel dé kleur uit deze vier voorbeelden uitzoeken, maar het is gelukt!


Tadaaa... welke zou het zijn geworden dames?

Het begin is nu gemaakt, de rollen behang zijn gekocht.

Deze post  wordt (graag!) vervolgd.
De volgende keer zien jullie hoe de trapkast cq computerkast is geworden. 
Tot de volgende keer!